SERIÀT

Töcc i völ bé al paìs ’do i è nassìcc,

e i sirca de fàn vèd töte i belèsse,

chèl che de bu e de bèl ghe n’è stàcc dìcc,

perchè pò a’ i forestèr, i la aprèsse.

Pò a’ mé ó vardàt chèl che gh’è stàcc iscrìcc

de Seriàt, ma ó troàt gna di grandèsse

del passàt, gna gh’è  ’ncö tesór scundìcc

de atrative speciài o de richèsse.

L’ ghe passa  ’l Sère, che de spèss l’è  a’  söcc;

la césa, ol campanél, ol cimitére;

tra i sólecc fabricàcc, mia póch i è bröcc.

De figüra, negót; ma de reàl:

zét de cà, de campagna, de laurére,

onèsta e sana. E chèst l’è chèl che l’ val!